«Τους καλύτερούς μου φίλους τους έχω στο δεύτερό μου σπίτι που είναι το στάδιο. Εκεί μεγάλωσα. Εκεί έχω πάρει τις μεγαλύτερες χαρές αλλά και κάποιες λύπες. Εκεί συνεχίζω να αγωνίζομαι καθημερινά για να γίνω καλύτερος αθλητής και καλύτερος άνθρωπος»…
Διαβάζοντας κάποιος αυτές τις γραμμές ίσως πιστέψει ότι αυτά είναι τα λόγια κάποιου μεγάλου αθλητή ο οποίος έχει «φάει» τη ζωή του μέσα στα γήπεδα και συμβουλεύει τους νεότερους, παροτρύνοντάς τους παράλληλα να ακολουθήσουν τα όνειρά τους…
Και όμως αυτά είναι λόγια ενός εφήβου, ο οποίος αγάπησε το στίβο και ασχολείται με αυτό, βάζοντας στην άκρη επικίνδυνες ασχολίες των ημερών που οι συνομήλικοί του αν μη τι άλλο απολαμβάνουν καθημερινά…
Ο Αιγιώτης Παναγιώτης Δούκας μιλώντας σήμερα στα «Ν.τ.Α.» μας εξηγεί πως λάτρεψε το στίβο, για τα όνειρά του ενώ μέσα από αυτόν έρχεται στο προσκήνιο για ακόμη μια φορά η αδιαφορία της πολιτείας απέναντι στους εκατοντάδες άξιους αθλητές της, η οποία προτιμά να φτιάχνει κτίρια και παιδικές χαρές και όχι χώρους κατάλληλους για τις ανάγκες προπόνησης των ανθρώπων αυτών που κάποια μέρα θα κάνουν περήφανο αυτό τον τόπο…

«Ν.τ.Α.»: «Πες μας λίγα πράγματα για εσένα, την οικογένειά σου και τις σπουδές σου».
«Π.Δ.»: «Ονομάζομαι Παναγιώτης Δούκας και είμαι δεκαεπτά χρονών. Γεννήθηκα στην Πάτρα και μεγάλωσα στο Αίγιο. Η μητέρα μου είναι από την Ηλεία και ο πατέρας μου από το Διακοπτό. Έχω τρία καταπληκτικά αδέρφια και δυο φοβερούς γονείς που κάνουν τα πάντα για εμάς όπως οι περισσότεροι γονείς φυσικά.
Είμαι λάτρης της μουσικής και παίζω κιθάρα εδώ και τρία χρόνια με έναν υπέροχο δάσκαλο. Σε γενικές γραμμές μεγάλωσα φτωχικά αλλά με πολύ αγάπη. Από το δεύτερο δημοτικό, το αθλητικό Γυμνάσιο, και το δεύτερο λύκειο που πάω τώρα, έχω αρκετούς φίλους. Τους καλύτερούς μου φίλους όμως τους έχω στο δεύτερό μου σπίτι που είναι το στάδιο. Εκεί μεγάλωσα. Εκεί έχω πάρει τις μεγαλύτερες χαρές αλλά και κάποιες λύπες. Εκεί συνεχίζω να αγωνίζομαι καθημερινά για να γίνω καλύτερος αθλητής και καλύτερος άνθρωπος. Ο στίβος μέσα από τις δυσκολίες του μου έχει μάθει πολλά σπουδαία πράγματα όπως να παλεύω για τα όνειρά μου, να έχω πειθαρχία και συγκέντρωση και να ελέγχω το άγχος μου.»

«Ντ.Α.»: «Πως προέκυψε ο στίβος στη ζωή σου;»
«Π.Δ.»: «Κάνω δρόμους και κυρίως τρέχω 400 μέτρα. Από τότε που με θυμάμαι πάντα έτρεχα. Στις πρώτες τάξεις του δημοτικού δεν ήμουν ο πιο γρήγορος αλλά το έβαλα πείσμα και μέχρι την έκτη δημοτικού τα κατάφερα. Το 2003 γινόταν ένας αγώνας στην πλατεία Αγίας Λαύρας και ήθελα να συμμετάσχω. Ήταν ο πρώτος μου αγώνας και τελικά βγήκα πρώτος. Μετά τον αγώνα ένιωθα μια ωραία κούραση η οποία εξαφανίστηκε με το που έπιασα στα χέρια μου το μετάλλιο και το κύπελλο. Η γυμνάστριά μου στο σχολείο μου είπε να γραφτώ στο Στίβο. Το έκανα  την επόμενη μέρα κιόλας και από τότε δεν έχω λείψει ποτέ από κει. Πρώτος μου προπονητής ήταν ο κύριος Θοδωρής Κατσωνόπουλος τον οποίο και θέλω να ευχαριστήσω για ό,τι έχει κάνει για μένα για πέντε ολόκληρα χρόνια. Από πέρυσι προπονητές μου είναι οι κύριοι Νίκος Τσιοφύλας, Φώτης Παπαναστασόπουλος και Γρηγόρης Θεοχαρόπουλος οι οποίοι με πολύ μεράκι και αγάπη προσφέρουν τα πάντα σε μένα και τα άλλα παιδιά του Αθηνόδωρου.»

«Ν.τ.Α.»: «Έχεις συμμετάσχει σε αγώνες; Και αν ναι σε ποιους;»
«Π.Δ.»: «Στα εφτά χρόνια που είμαι αθλητής Στίβου έχω συμμετάσχει σε πάρα πολλούς αγώνες και σε διάφορα αγωνίσματα. Σε τοπικούς αγώνες, σχολικούς, δρόμους σε ανώμαλο έδαφος, ημερίδες ανοιχτού και κλειστού στίβου, σε διασυλλογικά και πανελλήνια πρωταθλήματα. Η ομάδα μου -ο Αθηνόδωρος- την περσινή χρονιά μου έδωσε την ευκαιρία να πάρω μέρος σε περισσότερους από δέκα αγώνες σε διάφορα μέρη της Ελλάδος. Από τους πιο σημαντικούς αγώνες ήταν τα πανελλήνια πρωταθλήματα παίδων και εφήβων που έγιναν στο Ναύπλιο και στις Σέρρες αντίστοιχα.»

«Ν.τ.Α.»: «Πότε ήρθες σε πρώτη επαφή με αυτό το αγώνισμα;»
«Π.Δ.»: «Τα 400 μέτρα είναι ένα δύσκολο αγώνισμα με πολλές απαιτήσεις και πολύ δύσκολη προπόνηση. Το δοκίμασα για πρώτη φορά την άνοιξη του 2008 κι ο χρόνος μου ήταν λίγο κάτω από τα 54 δευτερόλεπτα. Πέρυσι γυμνάστηκα με κύριο στόχο τα 400 μέτρα και βελτίωσα αρκετές φορές το ατομικό ρεκόρ μου φτάνοντας στο 51,67.  Τα 400 μέτρα  έχουν μια πολύ ξεχωριστή κούραση που μου αρέσει. Κάθε μέρα πρέπει να ξεπερνάς τον εαυτό σου και γι΄ αυτό πιέζεσαι αρκετά. Όταν όμως έρθει το ρεκόρ, τα ξεχνάς όλα και ξεκινάς για άλλα ακόμα πιο δύσκολα.»

«Ν.τ.Α.»: «Στα μελλοντικά σου σχέδια είναι  η ενασχόλησή σου επαγγελματικά με τον στίβο;»
«Π.Δ.»: «Πρωταρχικός μου στόχος για φέτος είναι να γράψω καλά στις Πανελλήνιες και να μπω σε μια καλή σχολή. Ο στίβος ξεκίνησε σα χόμπι κι έτσι το βλέπω ακόμη. Αν αργότερα έχω τα προσόντα να φτάσω σε ένα πολύ ψηλό επίπεδο και ευνοούν οι συνθήκες θα μπορούσα ίσως να ασχοληθώ ακόμα πιο σοβαρά.»

«Ν.τ.Α.»: «Έχεις λάβει κάποια διάκριση όσο καιρό ασχολείσαι με το στίβο;»
«Π.Δ.»: «Έχω κερδίσει αρκετές πρώτες θέσεις σε πολλές ημερίδες στίβου. Ήμουν πρώτος για τέσσερα συνεχόμενα χρόνια στους σχολικούς αγώνες στίβου του νομού Αχαΐας. Πρώτος στο διασυλλογικό της κατηγορίας παμπαίδων το 2007. Στην κατηγορία παίδων πέρυσι ήμουν επίσης πρώτος στο διασυλλογικό πρωτάθλημα της περιφέρειάς μας που περιλαμβάνει την Πελοπόννησο και τα Ιόνια Νησιά. Στο διασυλλογικό πρωτάθλημα ανδρών, που εκτός από την Πελοπόννησο και τα Ιόνια Νησιά, έρχονται αθλητές από την Στερεά Ελλάδα και την Ήπειρο βγήκα τέταρτος.  Η μεγαλύτερή μου διάκριση όμως, ήταν η όγδοη θέση στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα παίδων τον Ιούνιο που μας πέρασε στο Ναύπλιο.»

«Ν.τ.Α.»: «Η πολιτεία είναι δίπλα σου και δίπλα σε όλα τα παιδιά της ηλικίας σου που ασχολούνται με αθλήματα στα οποία διακρίνονται αν όχι στην πρώτη σε εξίσου ικανοποιητικές θέσεις;»
«Π.Δ.»: «Δυστυχώς οι συνθήκες στις οποίες γυμναζόμαστε καθημερινά στο στάδιο Αιγίου δεν είναι καθόλου καλές. Δεν έχουμε σωστές τουαλέτες και αποδυτήρια, η αίθουσα με τα βάρη έχει παλιά και χαλασμένα μηχανήματα, δεν έχουμε έναν κλειστό χώρο για να κάνουμε προπόνηση και το πιο σημαντικό δεν έχουμε ταρτάν. Εμείς κάνουμε προπόνηση μέσα στις λάσπες και τις πέτρες και δεν μπορούμε να τρέξουμε σωστά και γρήγορα ενώ οι αντίπαλοί μας έχουν το ταρτάν και τις ανέσεις τους, κάτι που τους δίνει πλεονέκτημα. Για να κάνουμε γρήγορα κομμάτια πρέπει να πηγαίνουμε στην Πάτρα αλλά αυτό εκτός των άλλων μας στερεί χρόνο από το διάβασμά μας. Ακούω πως το ταρτάν είναι θέμα χρόνου να γίνει. Ελπίζω πως τελικά η πολιτεία θα σταθεί στο ύψος της και θα έχουμε σε σύντομο χρονικό διάστημα και εμείς ταρτάν και ιδανικές συνθήκες για προπόνηση.»

«Ν.τ.Α.»: «Παναγιώτη, η οικογένειά σου και ο κύκλος σου πως πήραν την απόφασή σου αυτή αλλά και πως αισθάνθηκαν για τις όποιες διακρίσεις σου;»
«Π.Δ.»: «Η οικογένειά μου με στήριξε και με στηρίζει στην ενασχόλησή μου με τον αθλητισμό. Έχουν έρθει σε πολλούς αγώνες για να με υποστηρίξουν και καθημερινά μου δίνουν δύναμη ακόμα και στις άσχημες στιγμές μου γιατί τότε είναι που τους χρειάζομαι πραγματικά για να συνεχίσω και να πάω ακόμα καλύτερα. Αισθάνομαι πολύ όμορφα που τους κάνω περήφανους με τον αθλητισμό και θέλω να τους κάνω ακόμα πιο περήφανους. Οι γονείς μου και γενικά οι άνθρωποι που με αγαπάνε ήταν πάντα το κρυφό μου όπλο για καλή ψυχολογία, συγκέντρωση και αγωνιστικότητα.
Ωστόσο, θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους με έχουν βοηθήσει κι έχω φτάσει εδώ που έχω φτάσει και είμαι σίγουρος πως με τους ανθρώπους που έχω δίπλα μου και πάντα με βοηθάνε θα καταφέρω ακόμα περισσότερα. Ιδιαίτερα η ομάδα μου -Αθηνόδωρος ο Αιγιεύς- μου παρέχει όλα όσα ένας αθλητής χρειάζεται. Έχω τρεις καλούς προπονητές και ανθρώπους που τους θεωρώ φίλους μου και τους αγαπώ και εκτιμώ πολύ.  Έχω φυσιοθεραπευτική βοήθεια, συμμετοχή με έξοδα της ομάδας σε αγώνες για απόκτηση εμπειρίας και καλύτερης προετοιμασίας, δωρεάν αθλητικό εξοπλισμό και διοίκηση που ενδιαφέρεται και με στηρίζει….»

Επιμέλεια:
Ιωάννα Χριστοδούλου