Γιώτα Βασιλακοπούλου: Η Αιγιώτισσα δικηγόρος που είναι και στιχουργός

Το πρωί αγορεύει στις δικαστικές αίθουσες και το βράδυ γράφει στίχους. Ως δικηγόρος η Γιώτα Βασιλακοπούλου προσπαθεί να λάμψει η Δικαιοσύνη. Ως στιχουργός «παρακολουθεί» όσα συμβαίνουν και αποτυπώνει σε λέξεις τα αισθήματα και τις σκέψεις των ανθρώπων. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Αίγιο Αχαΐας και ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει, όμως λέει στην «Espresso της Κυριακής»: «Τελικά ρίζωσα εδώ. Αποφοίτησα από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και έκτοτε εργάζομαι ως δικηγόρος. Έκανα μεταπτυχιακό στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, εργάστηκα ως δικηγόρος στη Sony Music και μετά άνοιξα δικό μου γραφείο. Μιλάω αγγλικά και γερμανικά, και τώρα τελευταία με έχει πιάσει μια τρέλα με τα ρωσικά, που ξεκίνησα εδώ και έναν χρόνο να μαθαίνω».
– Πώς αποφασίσατε να γράψετε στίχους;Από μικρό παιδί με μάγευε η μουσική και γενικότερα ό,τι είχε να κάνει με την αισθητική και την Τέχνη. Υπήρχε πάντα ένα κομμάτι δικό μου κρυφό, που μόνο μέσα από τους στίχους κατέστη δυνατό να βγει στο φως. Για πολλά χρόνια το έκρυβα από όλους, γονείς και φίλους. Κάποτε έδειξα τυχαία κάποια στιχάκια σε έναν φίλο συγγραφέα και αυτός με παρότρυνε να ασχοληθώ λέγοντάς μου πως ό,τι υπάρχει στο συρτάρι, δεν υπάρχει, αφού κανείς δεν το ξέρει.

– Όταν λέτε σε κάποιον καλλιτέχνη που δίνετε στίχους ότι το επάγγελμά σας είναι δικηγόρος, πώς αντιδρά;

Δεν το έλεγα, τουλάχιστον παλιότερα. Ποτέ δεν έμπλεκα το ένα με το άλλο. Κανείς από τους πελάτες μου μέχρι πρόσφατα δεν ήξερε ότι είμαι στιχουργός και όταν έδινα στίχους, δεν έλεγα ότι είμαι δικηγόρος. Στην πορεία βέβαια το μάθαιναν, αλλά ήθελα να αποφύγω τον κίνδυνο να θεωρηθεί ότι δεν ασχολούμαι σοβαρά με κάτι από τα δύο. Καλώς ή κακώς οι άνθρωποι, όταν μας γνωρίζουν, θέλουν κάπου να μας κατατάξουν και εγώ δεν μπορούσα να είμαι μόνο το ένα ή μόνο το άλλο. Θεωρώ ότι είμαι ένας ολοκληρωμένος, κατά τους αρχαίους, άνθρωπος που η ζωή του μοιράζεται ανάμεσα στην Τέχνη και την επιστήμη. Τώρα βέβαια πολλοί πελάτες μου είναι καλλιτέχνες, λόγω της ενασχόλησής μου και με την πνευματική ιδιοκτησία, όσον αφορά το νομικό κομμάτι.

– Χρειάζονται γνωριμίες για να προωθήσει ένας στιχουργός το έργο του;

Νομίζω ότι όπως σε κάθε δουλειά ή ενασχόληση, έτσι και στη δικηγορία και τη στιχουργική είναι απαραίτητες οι γνωριμίες για να εξελιχθείς. Η διαφορά είναι ότι στη δικηγορία οι γνωριμίες παραμένουν σε αποκλειστικά επαγγελματικό επίπεδο, είναι αυτό λέμε παροχή υπηρεσιών. Αντίθετα στη μουσική τα πράγματα είναι λίγο ρευστά. Οι συνεργασίες που κρατούν χρόνια αναγκαστικά οδηγούν σε πιο δεμένες σχέσεις και μέσα από δυνατές συνεργασίες βγαίνουν ισχυρές φιλίες. Μου έχει συμβεί αυτό αρκετές φορές και θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό.

– Από που εμπνέεστε;

Από ό,τι μπορείς να φανταστείς. Από την ίδια τη ζωή, την καθημερινότητα, την ανάγκη για όνειρο, τη δυσκολία, τις δικές μου σκέψεις και εμπειρίες. Έχω ιδιαίτερα ευαίσθητες κεραίες, όπως μου λένε οι φίλοι μου. Μου αρέσει πολύ να χαζεύω τους ανθρώπους, να παρατηρώ τις ζωές τους. Ακούω τις ιστορίες τους και όταν νιώσω ότι κάτι βγάζει μια αλήθεια αργότερα, σε ανύποπτο χρόνο, το κάνω τραγούδι. Ένα τέτοιο τραγούδι είναι και το «Απέναντι μπαλκόνι» από τον δίσκο «Άρωμα παράξενο». Μέσα από τα λόγια του τραγουδιού αυτού «συνομιλώ» με μια γειτόνισσα που έκλαιγε σιωπηλά μέσα στο σκοτάδι, έχοντας μόνο τη συντροφιά ενός τσιγάρου στην αυλή της, μόλις ο άντρας της βγήκε από το σπίτι. Εγώ της έκανα συντροφιά στη μοναξιά της, αλλά αυτή δεν το έμαθε ποτέ. Κάποτε μάλιστα τυχαία άκουσε το τραγούδι και είπε: «Μα τι ωραίο τραγούδι είναι αυτό!». Ήταν απίστευτη στιγμή. Αλλά και η ίδια η Ελένη Πέτα όταν το τραγουδούσε στο στούντιο, ήταν ιδιαίτερα φορτισμένη με αυτό.

– Για ποιους καλλιτέχνες έχετε γράψει;

Πριν από μερικούς μήνες κυκλοφόρησε ο ολοκληρωμένος δίσκος «Άρωμα παράξενο», σε μουσική του Κωστή Ζευγαδέλλη, στίχους δικούς μου και ερμηνεύτρια την Ελένη Πέτα. Αυτή είναι μια δουλειά που την επεξεργαστήκαμε πολύ καιρό με τον Κωστή και η Ελένη υπήρξε ιδανική συνοδοιπόρος και ερμηνεύτρια. Νιώθω ιδιαίτερη χαρά για τη συνεργασία αυτή, που μου έδωσε την ευκαιρία να έχω μια ολοκληρωμένη παρουσία στα μουσικά πράγματα, κάτι το οποίο είναι εξαιρετικά δύσκολο για τους νέους δημιουργούς τα τελευταία χρόνια. Επίσης, στίχους μου έχουν μελοποιήσει και έχουν κυκλοφορήσει σε δίσκο οι Μίλτος Πασχαλίδης, Νίκος Πιτλόγλου, Γιάννης Νικολάου, Κώστας Αθυρίδης, Πόλυς Πελέλης, Ηλίας Μακρίδης κ.ά. Τραγούδια μου έχουν ερμηνεύσει η Γλυκερία, η Ελένη Πέτα, ο Βασίλης Καζούλης, η Καλλιόπη Βέττα, η Γεωργία Βεληβασάκη κ.ά. Στο θέατρο συνεργάστηκα με τον σκηνοθέτη Μίμη Κουγιουμτζή στην παράσταση του Θεάτρου Τέχνης «Μια φορά κι ένα λεπτό» σε μουσική του Παναγιώτη Καλαντζόπουλου.