ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ «BAYWATCH» ΤΩΝ ΠΑΡΑΛΙΩΝ ΤΗΣ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ – Ναυαγοσώστης και στην παραλία Νικολαιΐκων

Προτού κάνουν την εμφάνισή τους στην μικρή οθόνη οι γραμμωμένοι κοιλιακοί και τα γυμνασμένα κορμιά των τηλεοπτικών ναυαγοσωστών της Αμερικάνικης σειράς «BAYWATCH», της σειράς που έκανε θραύση στα μέσα της δεκαετίας του ΄90, το επάγγελμα του ναυαγοσώστη όχι μόνο δεν αναγνωριζόταν στην Ελλάδα, αλλά ήταν ελάχιστοι αυτοί που γνώριζαν την ύπαρξή του?

Μάλιστα μέχρι το 2000, το θεσμικό πλαίσιο υποχρέωνε με νόμο του 1973, την ύπαρξη επόπτη ασφαλείας μόνο σε πισίνες και έτσι οι επαγγελματίες ναυαγοσώστες ήταν ελάχιστοι και ως επί το πλείστον υπάλληλοι ξενοδοχείων. Από το 2000 η νομοθεσία άλλαξε και επιβάλλει ναυαγοσωστική κάλυψη σε παραλίες που δέχονται περισσότερους από 500 επισκέπτες. Αυτό ανέτρεψε τα δεδομένα και άνοιξε το δρόμο για ένα νέο επάγγελμα?Το πρόγραμμά τους ξεκινά νωρίς το πρωί?Κιάλια, σωσίβιο, σφυρίχτρα είναι μερικά μόνο από τα απαραίτητα αξεσουάρ τους?Χωρίς δεύτερη σκέψη και θέλοντας να ανακαλύψουμε όλες τις πτυχές του συγκεκριμένου επαγγέλματος, βρεθήκαμε ένα πρωί στην παραλία Νικολαιΐκων όπου για πρώτη φορά φέτος απέκτησε πύργο ναυαγοσώστη, προκειμένου να περάσουμε μια ημέρα μαζί με τον φύλακα «άγγελό» της και να μοιραστούμε μαζί τα μυστικά της δουλειάς του που όσο και αν μπορεί να φαίνεται ευχάριστη, αντιθέτως απαιτεί μεγάλη εγρήγορση, συγκέντρωση και σοβαρότητα αφού έχουν επιφορτιστεί με το καθήκον του να σώζουν ζωές?Μιλώντας στα «Ν.τ.Α» ο Ναυαγοσώστης Κώστας Μητρόπουλος, κάνει σαφές μεταξύ άλλων πως ασχολήθηκε με το επάγγελμα αυτό γιατί παράλληλα με τα χρήματα που του προσφέρονται, τον ευχαριστεί γιατί προσφέρει έργο βοηθώντας τους λουόμενους να περάσουν την ώρα τους στη θάλασσα με ασφάλεια?

«Ν.τ.Α.»: «Πώς προέκυψε το επάγγελμα του ναυαγοσώστη και πόσο καιρό ασχολείσαι με αυτό;»

«Κ.Μ.»: «Με το επάγγελμα του ναυαγοσώστη ασχολήθηκα ποιο πολύ για χόμπι και γιατί είναι κάτι σχεδόν άγνωστο στην περιοχή μας.Είναι η πρώτη φορά που ασχολούμαι για ολόκληρη σαιζόν και συγκεκριμένα στην παραλία των Νικολαιΐκων, καθώς πέρυσι έκανα κάποια ρεπό σε συναδέλφους στον Ελαιώνα Διακοπτου και στην παραλία Αγίου Βασιλείου στην Πάτρα».

«Ν.τ.Α.»: «Είναι κάτι που σε ευχαριστεί ή το κάνεις για τα χρήματα;»

«Κ.Μ.»: «Είναι κάτι το οποιο με ευχαριστεί γιατί προσφέρεις έργο βοηθώντας τους λουόμενους να περάσουν την ώρα τους στη θάλασσα με ασφάλεια και γιατί τα χρήματα αυτή την εποχή είναι ικανοποιητικά».

«Ν.τ.Α»: «Σε βρήκαμε στην παραλία των Νικολαιΐκων. Πες μας πότε δημιουργήθηκε το κιόσκι του ναυαγοσώστη στην παραλία αυτή και από πότε μέχρι πότε θα είσαι εδώ; Τι είναι αυτό που κάνεις ακριβώς ? ποια είναι τα καθήκοντά σου;»

«Κ.Μ.»: «Φέτος είναι η πρώτη χρονιά που δημιουργήθηκε θέση ναυαγοσώστη στην παραλία του νικολαιικων, αυτό έγινε ύστερα από εισήγηση του Λιμεναρχείου Αιγίου προς τον Δήμο Διακοπτού διότι θεωρήθηκε, και έτσι είναι, ότι η παραλία του νικολαιικων είναι επισκέψιμη από αρκετό κόσμο. Βασικό καθήκον του ναυαγοσώστη είναι η πρόληψη, να μεριμνά και να ενημερώνει τους λουόμενους που τυχόν έχουν απορίες για τους ασφαλείς τρόπους κολύμβησης, έτσι ώστε να μειωθούν όσο το δυνατόν περισσότερο οι πιθανότητες για ατυχή περιστατικά. Και σε περίπτωση βέβαια που υπάρξει περιστατικό να επέμβει. Ένα άλλο καθήκον είναι η παρατήρηση των λουομένων και ο τρόπος που κολυμπούν έτσι ώστε να ξεχωρίσουμε τους τυχόν «κακούς» κολυμβητές. Μεγάλη προσοχή δίνουμε στα μικρά παιδιά αλλά και στους ηλικιωμένους, που είναι και τα επικρατέστερα θύματα.»

«Ν.τ.Α.»: «Τον καιρό που ασχολείσαι με αυτό, σου έχει τύχει ποτέ να βρεθείς αντιμέτωπος με κάτι δύσκολο και να πεις ωχ τι κάνω τώρα;»

«Κ.Μ.»: «Αυτόν τον καιρό που ασχολούμαι μου έχουν τύχει δυο περιστατικά ένα με μια κυρία ηλικιωμένη 70 ετών η οποία έπαθε υπερκόπωση και ένα αγοράκι 7 ετών που του έφυγε το ένα βατραχοπέδιλο και ήταν σε κατάσταση πανικού. Έχω αντιμετωπίσει όμως και πολλά περιστατικά με τσιμπήματα (έντομα ?τσούχτρες) και τραυματισμούς.»

«Ν.τ.Α.»: «Πώς αισθάνεσαι όταν ξέρεις ότι είσαι «υπεύθυνος» για όσες ζωές βρίσκονται κοντά σε εσένα στην παραλία και ποια είναι τα συναισθήματα που σε διακατέχουν όταν καλείσαι να προσφέρεις τις πρώτες βοήθειες σε κάποιον που κινδυνεύει;»

«Κ.Μ.»: «Δεν είναι και το καλύτερο συναίσθημα να γνωρίζω ότι σε περίπτωση που συμβεί κάτι θα ζητήσουν ευθύνες από εμένα, καλό είναι να νιώθουμε υπεύθυνοι για τους εαυτούς μας και τους δικούς μας ανθρώπους που είναι μαζί μας στην παραλία. Σαν ναυαγοσώστης πρέπει να προσέχω μία ακτίνα 600 μέτρων που μπορεί να υπάρχουν από 1 άτομο έως και πάνω από 1000 άτομα μέσα και έξω από τη θάλασσα, δεν κινδυνεύουν μόνο αυτοί που κολυμπούν αλλά και κάποιοι που απλώς κάθονται και μπορεί να λιποθυμήσουν από την ζέστη ή ακόμα και από καρδιακό επεισόδιο. Γι? αυτό δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε όλοι στην παρουσία του ναυαγοσώστη. Όσο για τα συναισθήματα, πάνω απ? όλα ψυχραιμία και θάρρος για να κάνω το καλύτερο δυνατό.»

«Ν.τ.Α.»: «Έχεις παρακολουθήσει κάποια ειδική σχολή πάνω σε όλα αυτά ή είσαι αυτοδίδακτος;»

«Κ.Μ.»: «Έχω παρακολουθήσει την Lifeguard Hellas η οποία εδρεύει στην Αθήνα, μετά από κάποια τεστ στο Λιμεναρχείο θεωρητικά και πρακτικά πήρα και την άδεια επαγγελματία ναυαγοσώστη.»
«Ν.τ.Α.»: «Μίλησέ μας λίγο για τις πρώτες βοήθειες; Ποιες είναι αυτές και τι εννοούμε με τον όρο αυτό;»«Κ.Μ.»: «Αυτό είναι μεγάλο κεφάλαιο, οι πρώτες βοήθειες εξαρτώνται από το είδος του περιστατικού, άλλες για τον πνιγμό, άλλες για τραυματισμούς  κτλ?»

«Ν.τ.Α.»: «Περίγραψέ μου βήμα προς βήμα, τι είναι αυτό που κάνεις από τη στιγμή που θα δεις κάποιον στη θάλασσα να σε καλεί για βοήθεια και ποια είναι τα αισθήματα που σε διακατέχουν εκείνη την ώρα; Έχεις βάλει ποτέ πάνω από όλα τον εαυτό σου;»

«Κ.Μ.»: «Παίρνω το σωσίβιο, βατραχοπέδιλα ανάλογα την απόσταση, πλησιάζω το «θύμα», ελέγχω την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, του λέω να ηρεμήσει και ότι είμαι εκεί για να τον/την βοηθήσω. Αν είναι εξουθενωμένος, τον γυρίζω ανάσκελα, του περνάω το σωσίβιο κάτω από τα χέρια και παράλληλα κρατώντας τον με το ένα χέρι πάνω από το σωσίβιο και αγκαλιάζοντάς τον, τον ρυμουλκώ προς τα έξω. Εάν απλώς είναι κουρασμένος/η, του/της δίνω να κρατήσει το σωσίβιο και εγώ κολυμπάω προς τα έξω ανάσκελα και κοιτάζοντας πάντα το θύμα. Όσο για τα συναισθήματα, όπως είπα και πριν, ψυχραιμία. Δεν έχει τύχει να βάλω τον εαυτό μου πάνω απ? όλα ακόμα, πιστεύω ότι αυτό θα γίνει μόνο στην περίπτωση που θα με κυριεύσει το αίσθημα της αυτοσυντήρησης. Τελειώνοντας, θα ήθελα να αναφέρω πως στην περιοχή της Αιγιάλειας, υπάρχουν πολλές παραλίες οι οποίες προσελκύουν αρκετό κόσμο κι όμως δεν επιτηρούνται από ναυαγοσώστη. Θα πρέπει να μεριμνήσουν οι αρμόδιοι έτσι ώστε να καλυφθούν και όχι να περιμένουμε να γίνει το «κακό» πρώτα.Επίσης  θα ήθελα να παρακαλέσω τους ηλικιωμένους να μην κολυμπούν βαθιά ώστε αν προκύψει μια απλή κράμπα, να μπορέσουν να βγουν μονοί τους σε περίπτωση που δεν υπάρχει ναυαγοσώστης,Τους γονείς να είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι για τα παιδιά τους και να μην παίρνουν το βλέμμα τους ούτε ένα δευτερόλεπτο από αυτά.Γενικά αν νιώθουμε αδυναμία ? αδιαθεσία ? κούραση να μην κολυμπήσουμε καθόλου αλλά να κάτσουμε κάπου με δροσιά και ίσκιο πίνοντας το αναψυκτικό μας.Αν δούμε έναν άνθρωπο να ζητάει βοήθεια θα πρέπει να τον βοηθήσουμε  πετώντας του ένα ξύλο ? σωσίβιο για να πιαστεί αλλά ποτέ δεν θα έρθουμε σε επαφή μαζί του γιατί τότε θα υπάρχουν πολύ μεγάλες πιθανότητες να μας πνίξει τους ίδιους, αυτό το κάνουν μόνο οι εκπαιδευμένοι με ναυαγοσωστικές γνώσεις  σε λαβές ελέγχου και λαβές απεγκλωβισμού.Εύχομαι σε όλους καλό καλοκαίρι χωρίς το παραμικρό συμβάν και μην ξεχνάμε ότι κολυμπάμε «πάντα κοντά στην ακτή γιατί ο πνιγμός είναι αθόρυβος»?

Επιμέλεια:
Ιωάννα Χριστοδούλου